Ég á eftir að fella nokkur tár, ég verð alltaf svo mjúk yfir handboltalandsliðinu

RÚV, gamlársdagur kl. 13.20, þú og vasaklútur.

Það var sko mikið hlegið og mikið étið þetta kvöld. Amminamminamminamm maturinn þarna og sem fyrr höfðu forréttirnir vinninginn – sérstaklega danska lifrarkæfan! Reyndar síldin líka… Og graflaxinn.. og, og, og og…

Daddi Disco, í veislustjórahlutverkinu, lét nokkra brandara fjúka á kostnað okkar GurrPurr (grey Gurrý að vera skrifuð fyrir síðunni með mér, I had it coming en hún alveg blásaklaus heheheh), en það var bara gaman, snyrtilegt grín og við erum jú stórar stelpur Held reyndar að enginn í salnum hafi trúað sögunni um hvernig þetta kom til að okkur var boðið hehehhe… Svo vorum við auðvitað teknar upp í Singing Bee keppni kvöldsins – en þar gerði undirrituð sér lítið fyrir og VANN! Kampavínflaska á borðið í verðlaun, takk fyrir!!

Svo var bara skellt í dansiballsgírinn, Daddi þeytti skífum og við hristum skankana eins og líf okkar lægi við.

Það var svo sannarlega ekkert “riddsjard klædermann best of kristmass disknum á rípít” þetta kvöld, heldur mikið stuð.

Stök snilld bara – TAKK FYRIR OKKUR

En nú er ekki þar með sagt að ég mæli með að fólk fari að dissa jólahlaðborð bæjarins í þeirri von um að vera boðið líka – málið er jú ögn flóknara en það

Hún hefur haft ægilegar áhyggjur af mér í kreppunni á Íslandi. Spurt hvort hér væri til matur og svoleiðis. Hvort erlendar vörur væru ekki orðnar ógeðslega dýrar. Ég reyndi að róa hana og segja að nóg væri til af mat og svoleiðis, en hún vildi ENDILEGA senda mér eitthvað, svo ég leyfði henni á endanum að senda mér hárnæringu (ok, hljómar silly, en ég nota svona prófessjónal sjampó og hárnæringu sem er líklegast orðið vibba dýrt).

Pakkinn kom í vikunni. Við erum að tala um HUGE pakka og þungan. Mig grunaði nú strax að Ida hefði bætt einhverju í, þar sem henni fannst engan veginn nægjanlegt að senda “bara” hárnæringuna.

Í pakkanum var: Enskar karamellur, te, hárnæringin, body lotion og MAC augnskuggi!!!!! Alveg nýjasta línan sem er ekki komin til landsins ennþá!

Ég var alveg steinhissa. Þótt að body lotionið hafi alveg verið pínu fyndið þar sem þetta fæst út í næstu búð, þá er þetta samt alveg óendanlega sæt sending. Sérstaklega í ljósi þess hvernig Ida getur nú stundum verið. Hún er greinilega mjög góð við þá sem hún álítur vini sína.

Ég er búin að hringja í hana og þakka fyrir. Jólasveinninn minn hún Ida.

Það er ótrúlega furðulegt ástand á RÚV þessa dagana og ótrúlega sorglegt fyrir alla að horfa upp á vinnufélaga til margra ára hverfa á braut. Ég er líka ægilega sorgmædd yfir því að hætta eftir að hafa verið með annan fótinn í Efstaleitinu í 8 ár. Manni þykir auðvitað vænt um RÚV og það er skelfilegt að horfa upp á hvað verið er að eyðileggja stofnunina smám saman.

En þótt maður verði ekki formlegur RÚV-ari lengur, þá verður maður RÚV-ari í hjartanu alla tíð. Það er heldur ekkert sem segir að maður snúi ekki aftur þangað síðar, þegar tíðin verður betri. Það kemur bara í ljós. Maður ber bara höfuðið hátt og einbeitir sér að náminu þangað til.

Ég vona innilega að brotthvarf RÚV af auglýsingamarkaði skili einhverjum á öðrum miðlum starfinu þeirra tilbaka… Og að stjórnvöld átti sig og tryggi RÚV tekjur til að sinna lögbundnu hlutverki sínu..

Svona er þetta alltaf þegar myrkrið færist yfir. Líkaminn registrerar ekki að það sé kominn dagur, enda bendir umhverfið til annars þegar vekjaraklukkan glymur. Svo á maður að vera að lesa undir próf í svona ástandi! Úff.

Það er þó eitt gott við að vera að lesa undir próf. Það er enginn að tala um kreppuna á Þjóðarbókhlöðunni! Ónei. Þar er þögn. Kærkomin þögn.

Maður sleppur nefnilega hvergi við krepputalið. Sama hvert maður fer og hvar maður er staddur er fólk að segja hryllingssögur. Ég þurfti að sitja undir mjög svo “upplífgandi” sögu hjá leigubílstjóra nokkrum um daginn, um hvað reipi eru að seljast vel þessa dagana. Jolly. Þótt ég hafi nú ekki tekið hann alveg trúanlegan, þá er maður ekkert sá kátasti þegar maður stígur út úr bílnum. Hann var líka allur æstur. Hugsið ykkur, svo byrjar hann sama spjall við næsta farþega. Ég hugsa að ég myndi keyra út í búð eftir einu reipi í lok þannig vinnudags!!

Þannig að ég mæli eindregið með Þjóðarbókhlöðunni. Komið, fáið ykkur góða bók í hönd og njótið þagnarinnar. Ekki veitir af, nú þegar skammdegið bætist ofaná krepputalið.

Það er vissulega mikið til í því að ríkissjónvarp eigi ekki að sýna auglýsingar og allt í lagi að ræða það, en það er engin töfralausn í þessu tilviki.

Ok. First of all, DADDI DISKÓ???? Ég sé ekki beint fyrir mér hátíðlega kvöldstund þar sem einhver sem kallar sig Dadda Diskó kemur við sögu (með fullri virðingu fyrir viðkomandi). Ég skil svosum ekki hvað er verið að þvinga þessari skemmtun upp á mann. Hvað varð um að njóta matarins í ró og næði? Jafnvel að ná smá spjalli við þann sem maður fer með?

Er fólk að bóka sig grimmt á þetta? Ég bara spyr. Þetta er kannski ekki fyrir minn smekk, spurning með aðra.

Þeir staðir þar sem maður getur kyngt jólasteikinni í rólegheitum, án þess að mega eiga von á því að heyra This Is My Life gargað í eyrað á manni, eru að minnsta kosti vinsælir. Ég sá frétt á mbl.is um Turninn í Kópavogi, en þar er allt að fyllast. Mér finnst samt síðasta setningin í fréttinni svo fyndin:

„Þetta verður í svona útlenskum fíling fyrir okkur Íslendinga sem komumst ekki utan í verslunarferðirnar fyrir jólin.“

Æjæ. Aumingja þeir sem komast ekki í verslunarferð til útlanda um jólin útaf kreppunni. Æjæjæjæjæj.

Það var sko megastemmari á vellinum og fólk sem ekki mætti missti af miklu. Ég fór EIN á völlinn og dansaði og klappaði með bláókunnugu fólki og það var mjög gaman

Til hamingju Ísland!

Hér er Halldóra, 15 ára sigurvegari ljóðasamkeppni Borgarbókasafnsins, í febrúar á þessu ári. Ekki skrítið að þetta sé að ganga sem eldur í sinu um netheima þessa dagana..

Magnaður andskoti.